Pahud de Mortanges_Charles F_200x150 Charles Pahud de Mortanges Voorzitter NOC 1946-1951 en 1959-1961
7

Charles Ferdinand Pahud de Mortanges

Pahud de Mortanges_Charles F_200x300
Naam: Charles Ferdinand Pahud de Mortanges
Geboren: 13 mei 1896 in Den Haag
Overleden: 7 april 1971 in Den Haag

  • Voorzitter NOC van 6 juli 1946 tot 19 december 1951 en van 20 april 1959 tot 7 april 1961
  • Lid IOC van 4 september 1946 tot 7 oktober 1964


In 1915 meldde Charles Pahud de Mortanges zich aan als cadet op de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Op 12 augustus 1918 werd hij benoemd tot tweede luitenant bij de cavalerie. Hij vervulde verschillende functies, zoals die van instructeur aan de rijschool en van commandant der school voor reserveofficieren der cavalerie in Aerdenhout.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam hij als majoor van de Koninklijke Nederlandse brigade Prinses Irene deel aan de landing in Normandië. In 1948 volgde zijn aanstelling tot chef staf van Prins Bernhard, in 1954 tot chef van het Militaire Huis van de Koningin.

Als ruiter draafde generaal Pahud de Mortanges op vier Olympische Spelen op. Hij vergaarde op de military, het huidige eventing, vier gouden en één zilveren medaille, in 1924,1928 en 1932. In 1946 belastte hij zich met de leiding van het Nederlandsch Olympisch Comité, als opvolger van de in 1943 overleden Schimmelpenninck van der Oye.

De wederopbouw hield de overheid bezig. De zorg voor de sport telde amper. Dankzij allerlei acties kon het Nederlandsch Olympisch Comité door Pahud de Mortanges weer leven ingeblazen, toch een waardige Olympische ploeg de Noordzee overzetten voor de Spelen van 1948 in Londen. In 1946 werd Pahud lid van het IOC, wat hij bleef tot 1964. Bij zijn afscheid benoemde het IOC hem tot erelid.

Na zijn terugtreden als voorzitter van het Nederlandsch Olympisch Comité stond Pahud de Mortanges het presidium van dr. J. Linthorst Homan als vice-voorzitter terzijde. In 1958 werd andermaal een beroep op hem gedaan. Hij stemde toe, zij het voor een ambtstermijn van slechts twee jaar. In die periode werkte hij jhr. H.A. van Karnebeek in als volgende voorzitter.

Hij moest ook judokampioen Anton Geesink inlichten dat de amateurbepalingen hem als worstelaar uitsloten voor deelname aan de Spelen van 1960 in Rome. "Duimen jullie voor me dat ik hier zonder kleerscheuren afkom," zo toog hij op weg voor deze onaangename missie.

Pahud de Mortanges was militair in hart en nieren, maar in zijn contacten met de gewone burgermaatschappij bleek hij voortdurend over de rand van het militaire bestaan heen te kunnen kijken. Een generaal met een brede blik. Zijn buurjongen én biograaf JPA van Ballegoijen de Jong schrijft in het boekje 'Man en Paard' over hem: 'Pahud was een man met een aantal opvallende karaktereigenschappen: een soms te zachtmoedig optreden en te veel rekening houden met andermans gevoelens; daarnaast een vrijwel onbegrensde gave tot bemiddelen en de kunst zich te verplaatsen in de huid van een ander.'

Pahud kon trots zijn op zijn carrière als sportman en als militair. Hij bleef bescheiden, zwijgzaam. Door niets kon deze ridderlijke man over het paard getild worden.

Na zijn dood in 1971 werd een naar hem benoemde trofee in het leven geroepen. De Pahud de Mortanges Trofee wordt sindsdien in ieder Olympisch jaar uitgereikt aan de Olympische sporter die zich het meest positief heeft geprofileerd.

Bronnen:
- Kroniek Olympische Spelen, NOC 75 (Elsevier, 1987)
- www.nocnsf.nl
- Foto: NOC*NSF

Reageer op dit bericht

Naam
E-mail
Reactie
Deel dit via:


Fotoalbum Ruiterwedstrijden Olympische Spelen 1928, uit de privécollectie van Charles Pahud de Mortanges.

Het Olympisch diploma dat Pahud de Mortanges in 1932 kreeg voor zijn gouden medaille.