Marije Smits

Atletiek

Naam: Marije Smits
Geboortedatum: 24 oktober 1986
Woonplaats: Amsterdam
Studie: Kindergeneeskunde
Sport: Atletiek, F42
Prestaties: EK zilver verspringen (2003); EK zilver 100m (2003, 2010); WK zilver verspringen (2009, 2011)

Gekwalificeerd tijdens: het Europees kampioenschap in Stadskanaal voor het verspringen met 3.74m (juni 2012)

Wedstrijddata tijdens de Spelen:
- 2 september, 11.11, finale (verspringen)
- 5 september, 21.35, finale (100m)

Het worden al de derde Paralympische Spelen voor de pas 25-jarige atlete. Marije Smits was er eerder al bij in Athene en in Beijing. De verspringster was tot voor kort een ‘zekerheidje’ voor medaille, maar toen besloot het IPC om de klassen F42 en F44 bij het verspringen samen te voegen. Een domper, want op deze manier kreeg Smits er in één klap een paar goede concurrenten bij. “Het IPC had beloofd om de klassen apart te houden, maar anderhalf jaar geleden besloten ze toch om de klassen samen te voegen. Balen, maar ik kan er niks aan veranderen, dus ik moet het er mee doen.”

De kansen op een medaille zijn niet helemaal weg voor Smits. Ze springt dan misschien wel minder ver dan haar concurrenten uit de klasse F44, maar de gesprongen afstand wordt nu omgezet naar een aantal punten. “Ik weet wat ik ongeveer moet springen voor een medaille. Er is een kans dat ik het podium haal, maar dan moet ik wel goede afstand springen. Minstens een herhaling van de 3.74 meter die ik tijdens het Europees kampioenschap in Stadskanaal sprong.”

Nieuwe generatie
Marije Smits was met die afstand nog niet zeker van een ticket van Londen. Van de gekwalificeerde vrouwelijke atleten moest nog één dame afvallen door het beperkte aantal startplekken. “Het was spannend, maar ik ben blij en trots dat ik met deze generatie sporters mee mag. Het niveau is in de loop der jaren enorm gestegen. Voor kwalificatie voor de Spelen in Athene moest je nog maar 2.90 meter springen. Nu spring ik bijna een meter verder. Wij hebben geprofiteerd van de weg naar professionalisering die NOC*NSF en de Atletiekunie zijn ingeslagen. Daar ben ik echt heel blij mee.”
Wat er nou zo mooi is aan topsport kan de Amsterdamse atlete prima uitleggen. “Dat dunne lijntje tussen succes en falen, elke keer een nieuwe uitdaging, jezelf voorbij gaan. Dat vind ik mooi. Dat ene moment dat alles op zijn plaats valt en je verder springt dan ooit, dat is een bijzonder lekker gevoel.”

Compliment voor de sport
In 1999 werd het rechterbeen van Smits geamputeerd als gevolg van kanker. Via haar prothesemaker Frank Jol kwam ze terecht bij atletiek. De blade, het been dat Smits gebruikt tijdens het rennen, is een veel besproken onderwerp. De blade zou al het werk doen in plaats van de atleet zelf. Van het vooroordeel wordt Marije Smits niet moe. Integendeel, ze is er zelfs blij mee. “Ik vind het een compliment voor de sport. Mensen zijn al zo ver dat ze gaan nadenken over onze sport en over de bijbehorende materialen. Natuurlijk doet de blade niet het werk voor mij. Het enige voordeel is dat mijn blade niet moe kan worden, maar de rest van mijn lichaam wordt dat tijdens een race of een training zeker wel!”

Topsport met zonder handicap
Naast haar topsportcarrière probeert Smits ook wat terug te geven aan de sport. Zo promoot ze met Team Parastars de Paralympische sport, maar ook met haar eigen stichting Topsport met zonder handicap wil ze kinderen met een handicap de kans geven om te gaan sporten. “Ik wil graag dat gehandicapte topsporters minder toevalstreffers zijn. Ik kwam toevallig bij Frank Jol terecht en hij wilde voor mij gratis een prothese maken, zodat ik kon rennen. Ik ben de juiste mensen tegengekomen, maar ik denk dat er ook genoeg gehandicapte kinderen zijn die ook willen sporten, maar die die mensen niet tegenkomen.”

Topsport met zonder handicap ondersteunt jonge talenten op weg naar de top. “Gehandicaptensport kost gewoon ontzettend veel geld. Materialen moeten worden aangepast. Als je bijvoorbeeld wil gaan roeien, dan moet de hele boot worden aangepast aan jouw handicap. Die kosten lopen vaak op tot in de duizenden euro’s. Veel mensen kunnen dat niet zelf betalen. Wij zijn als Nederland rijk genoeg en er zijn genoeg gehandicapten. Gelukkig wordt het thema ook steeds belangrijker. Ik blijf vechten voor de sport. Je moet nooit genoegen nemen met de helft. Ik hoop dat beginnende sporters straks naar de Paralympische Spelen kijken en denken: ‘Shit hé, dat wil ik ook’.”

Op die Spelen hoopt de bescheiden Smits zelf ook te kunnen inspireren. Ze weet wat ze ongeveer moet springen voor een medaille en ze weet dat er een goede kans is. “Ik heb al eens 3.91 meter gesprongen, maar dat was met te veel rugwind. Als ik dat kan herhalen dan maak ik een goede kans. Maar ik moet niet vergeten dat ik het ook voor mezelf doe. Ik vind het leuk en ik heb er plezier in en dat vind ik heel belangrijk!”


Volg Marije Smits via:

Twitter: @marijesmits
Facebook: facebook.com/marije.smits
Site: www.marijesmits.nl
Stichting: www.topsportmetzonderhandicap.nl