Lucie Houwen

Rolstoelbasketbal

Naam: Lucie Houwen
Geboortedatum: 30 oktober 1990
Woonplaats: Leunen
Studie: Maatschappelijk werk en dienstverlening
Sport: Rolstoelbasketbal
Prestaties: EK zilver (2009, 2011)

Gekwalificeerd tijdens: het Europees kampioenschap in Israël door een tweede plaats (oktober 2011)

Wedstrijddata tijdens de Spelen: 
- 30 augustus, 14.00, NED-GBR
- 31 augustus, 20.00, CAN-NED
- 2 september, 21.15, NED-AUS
- 3 september, 19.30, BRA-NED
- 4 september, vanaf 11.45, kwartfinales, plaatsen 9-10 
- 6 september, vanaf 09.30, halve finales, plaatsen 5-8 
- 7 september, vanaf 09.30, finales, plaatsen 5-8 

Via een sportkamp voor mensen met een handicap kwam Lucie Houwen in contact met rolstoelbasketbal. De 21-jarige Leunense werd geboren met spina bifida (open rug, red.). Zo’n zeven jaar geleden ging ze bij de Venlo Sport Crusaders spelen. “Ik speelde echt voor mijn lol”, zegt ze. “Maar al binnen een halfjaar speelde ik competitie. En niet veel later werd ik gescout voor Jong Oranje. En weer een halfjaar later mocht ik met de jeugdselectie mee naar het EK. Tja, vanaf het moment dat ik ben gaan basketballen tot ik in het Nederlands team zat; dat heeft niet lang geduurd. Het is snel gegaan.”

In 2007 maakt Lucie de overstap van Jong Oranje naar de ‘seniorenselectie’. Ze mag een paar keer meetrainen. “Dat was heel spannend, want ik deed ineens mee met de dames waar je naar kijkt en met wie je ooit hoopt samen te spelen.” De Spelen in Beijing komen voor de dan 17-jarige echter nog wat te vroeg. Ze hoort bij de voorselectie voor de Paralympische Spelen, maar valt op het laatste moment af. “Ik hoorde bij de laatste twee afvallers. Op zo’n moment is dat zeker een teleurstelling. Je weet dat je er heel dicht bij bent.”

Debuut op Spelen
Toch heeft Lucie niet lang om bij de pakken neer te zitten. Achteraf goed, denkt ze. “Ik hoorde ook nog gewoon bij Jong Oranje en we hadden ons geplaatst voor het EK. Dus kon ik meteen door naar dat toernooi. Ik moest wel doorgaan, had meteen weer iets om naar uit te kijken. Dat was heel goed voor mij.” Nu, vier jaar later, mag ze wél mee naar de Paralympische Spelen. Haar rol ziet de forward vooral als invaller. “Met Carina de Rooij heb ik een erg ervaren speelster voor me”, zegt ze. “Iedere minuut die ik mag spelen, is mooi meegenomen.”

Die rol als reserve, daar is ze overigens wel tevreden mee. “Het team staat voorop, de beste speelsters moeten spelen”, zegt Lucie. “Een medaille in Londen is het doel. En ja, volgens mij is dat realistisch. We zijn het laatste jaar erg gegroeid als team en horen bij de wereldtop. Al zijn de verschillen erg klein. Er zijn vijf landen die gaan strijden om het goud. Dat zijn Duitsland, de Verenigde Staten, Australië Canada én wij. Het wordt een heel spannend toernooi op de Spelen.”

Happening
Voor het zover is, wordt er nog getraind en staat het Papendal Tournament op het programma. Daar oefent Oranje nog tegen Groot-Brittannië, Mexico en Canada. “Dat is goed om ritme op te doen. Daar hebben we als team behoefte aan. Pas in wedstrijden kun je echt merken hoe het voelt met elkaar. Iedereen in de ploeg heeft er heel veel zin in; de Spelen mogen beginnen.” Spanning of iets dergelijks voelt Lucie nu nog niet. “In de groep zit een aantal meiden die eerder naar de Spelen zijn geweest. Er wordt wel over gesproken hoe Beijing was. Gelukkig gaan we ruim voor de eerste wedstrijd naar Londen, dus we kunnen nog een paar dagen rondkijken en wennen. Want het wordt toch een hele happening.”

Wanneer die ‘happening’ een succes is? Het antwoord van de Limburgse is even verwacht als simpel. “Als we met een plak naar huis gaan.”

Facebook: facebook.com/luciehouwen