Roos Oosterbaan

Rolstoelbasketbal

Naam: Roos Oosterbaan
Geboortedatum: 18 mei 1979
Woonplaats: Amsterdam
Werk: Journalist
Sport: Rolstoelbasketbal
Prestaties: EK zilver (2009, 2011)
Eerdere deelname: Athene 2004 en Beijing 2008

Gekwalificeerd tijdens:
het Europees kampioenschap in Israël door een tweede plaats (oktober 2011)

Wedstrijddata tijdens de Spelen: 
- 30 augustus, 14.00, NED-GBR
- 31 augustus, 20.00, CAN-NED
- 2 september, 21.15, NED-AUS
- 3 september, 19.30, BRA-NED
- 4 september, vanaf 11.45, kwartfinales, plaatsen 9-10
- 6 september, vanaf 09.30, halve finales, plaatsen 5-8
- 7 september, vanaf 09.30, finales, plaatsen 5-8

Door een ruggenmerginfarct liep Roos Oosterbaan een dwarslaesie op. “Mijn rug was altijd al mijn zwakke punt”, vertelt ze. “Daardoor mocht in nooit sporten, maar door mijn dwarslaesie was dat ineens niet meer aan de orde. Ik mocht sporten, maar was daar in eerste instantie helemaal niet mee bezig. Ik revalideerde bij De Hoogstraat in Utrecht, ’s avonds werd daar gebasketbald. Toen ben ik een keertje mee gaan doen, maar ik moest er enorm aan wennen dat ik kon en mócht sporten. Ik werd echter steeds fanatieker en was ‘om’. Toen ben ik in Utrecht bij een club gaan basketballen. Dat was in 2003.”

In het veld kan Roos als forward en guard uit de voeten. “Ik kan goed verdedigen”, zegt de 33-jarige Amsterdamse. “Ik kan het spel goed lezen, zie snel wie de bal moet krijgen. Punten maken? Ik kan het wel, maar andere meiden zijn daar beter in. De tegenstander zal niet denken ‘Oeh, daar heb je Roos!’ als ik in de aanval ben. Ik moet vooral irritant zijn als de tegenstander aan de bal is!”

'Lagepunter'
Roos is een zogenaamde ‘lagepunter’. Bij rolstoelbasketbal mag je per team van 5 spelers maximaal 14,5 punten opstellen. Iedere speler wordt vooraf gekeurd en krijgt een aantal punten. Diegenen met 3,5 tot 4,5 punten hebben een amputatie ondergaan. De 2-punters beschikken over een goede balbehendigheid. De 1-punters (Roos is goed voor 1,5 punt, red.) zijn vanaf hun middel verlamd. Door het maximaal aantal punten moet een coach een mix van hoge- en lagepunter maken. Op die manier blijft de sport eerlijk én uitdagend.

Niet lang na haar eerste kennismaking met rolstoelbasketbal kreeg Roos een kans in het Nederlandse team. “Ik revalideerde samen met Carina Versloot, die was al een tijdje bij Oranje. Zij had me over het team verteld, via mijn coach in Utrecht kwam ik vervolgens zelf bij de ploeg terecht. Ik mocht een keertje meetrainen en mocht daarna blijven. Ook in 2003 maakte ik mijn debuut in een interland. Dat ik vervolgens ook geselecteerd werd voor de Paralympische Spelen in Athene, was heel onwerkelijk. Maar het toernooi ging niet goed. Sportief was het zeker geen hoogtepunt. Maar als nieuweling had ik wel de tijd om alles over me heen te laten komen.”

Meedoen met toplanden
Vier jaar later, in Beijing, was dat wel anders. Daar was Roos veel meer bewust bezig met het toernooi. “Ik was ook echt zenuwachtig voor iedere wedstrijd. Ik was veel meer bezig met presteren, speelde meer minuten. Bovendien; China was een totaal ander werelddeel, de stadions zaten helemaal vol. Ongekend.” En Londen, wat verwacht ze daarvan? “Dat wordt weer heel anders. Ik heb nu het idee dat we werkelijk iets in de melk te brokkelen hebben. In de voorbereiding hebben we laten zien dat we de toplanden aan kunnen.”

Die Spelen moeten terugbetalen wat de ploeg het afgelopen jaar geïnvesteerd heeft. Net als de andere meiden zegde ook Roos haar baan als journaliste bij Radio 1 tijdelijk op. “Na de Spelen ben ik gewoon weer welkom, maar ik heb wel een jaarlang alles op basketbal kunnen zetten”, zegt ze. “Dat is een unieke kans. Het is bijzonder dat het kan en dat we de steun van NOC*NSF hebben gekregen. Iedereen gaat voor hetzelfde doel en we hebben een coach waar we allemaal vertrouwen in hebben.” Toch is het geen ramp als ze zonder medaille thuiskomen. “Dat is natuurlijk wél ons doel. Maar als we goed hebben gespeeld en een ander is beter? So be it. Dan hebben we er alles aan gedaan.”