Barbara van Bergen

Rolstoelbasketbal

Naam: Barbara van Bergen
Geboortedatum: 9 juni 1978
Woonplaats: Capelle aan den Ijssel
Werk: Fulltime sporter
Sport: Rolstoelbasketbal
Prestaties: EK zilver (2009, 2011)
Eerdere deelname: Beijing 2008

Gekwalificeerd tijdens:
het Europees kampioenschap in Israël door een tweede plaats (oktober 2011)

Wedstrijddata tijdens de Spelen:
- 30 augustus, 14.00, NED-GBR
- 31 augustus, 20.00, CAN-NED
- 2 september, 21.15, NED-AUS
- 3 september, 19.30, BRA-NED
- 4 september, vanaf 11.45, kwartfinales, plaatsen 9-10 
- 6 september, vanaf 09.30, halve finales, plaatsen 5-8 
- 7 september, vanaf 09.30, finales, plaatsen 5-8 

Door een motorongeluk zes jaar geleden liep Barbara van Bergen een dwarslaesie op. In de kliniek waar ze revalideerde, werd rolstoelbasketbal gespeeld. En na een keertje kijken bij rolstoelbasketbalvereniging Arrows ’81 ging de nu 34-jarige Rotterdamse ook maar een keertje meedoen. “Voor mijn ongeluk was ik altijd al met sport bezig”, vertelt ze. “Ik deed aan atletiek en was vooral goed in polsstokhoogspringen. Op nationaal niveau deed ik het leuk, maar ik had nooit de Olympische Spelen kunnen halen.”

Hoe anders was dat als rolstoelbasketbalster. “Ik bleek aanleg voor het spelletje te hebben en mijn coach zei al snel dat ik, als ik er echt voor wilde gaan, kans zou maken op een plekje in de selectie voor Beijing. Tja, als dat dan tóch zo is, dan wil ik er ook alles uithalen. En dus stond ik anderhalf jaar na mijn motorongeluk ineens op de Paralympische Spelen.” Barbara neemt in het veld de forward-positie in. “Ik beuk er lekker op los”, zegt ze. “Mij komen ze niet zomaar voorbij.”

Beijing
Tijdens haar eerste toernooi, het EK waar Oranje zich kwalificeerde voor de Spelen, was Barbara al blij dat ze op de bank mocht zitten. Maar in Beijing ging ze ook ineens zelf spelen. “Op het moment zelf heb ik er heel erg van genoten, maar verder was ik er niet mee bezig wat voor groot evenement het was. Pas nadat je klaar bent, komt dat. Eigenlijk pas toen ik weer in Nederland was, kwam het besef wat je eigenlijk allemaal hebt meegemaakt.”

Hoewel de druk om te presteren op de Spelen enorm kan zijn, had Barbara daar geen last van. Sterker nog; het grote stadion, tot aan de nok toe gevuld, vond ze fantastisch. “Die komen allemaal voor mij”, denk ik dan altijd. “Dat is mooi, het geeft een enorme kick.” Vier jaar ervaring later gaat ze nu voor de tweede keer naar de Paralympische Spelen. “Ook als team zijn we vier jaar verder. Veel meiden die nu meegaan, waren er in Beijing ook bij. We hebben veel oefenwedstrijden gespeeld en zijn zeker in het laatste jaar erg naar elkaar toe gegroeid.”

Sabbatical
In dat jaar namen alle meiden een sabbatical. “Mijn werkgever deed helemaal niet moeilijk. Ik werkte op de marketingafdeling van een surf- en snowboardkledingmerk. Ik heb onbetaald verlof genomen en mag na de Spelen weer terugkomen. Dat is prachtig. Ik dacht eerst ook dat ik dingen zou gaan missen, maar het is fantastisch om echt als topsporter te kunnen leven. Het is prachtig om dit als team mee te maken; samen de focus op dat ene doel.”

Dat doel is natuurlijk goud. En zoals Barbara het uitlegt, klinkt het nog simpel ook: “We moeten gewoon iedere wedstrijd winnen. Dan kom je vanzelf bij goud uit.” Die weg naar goud mag van Barbara ook wel beginnen. “We zijn er nu echt klaar voor, we willen wel beginnen. We zijn toe aan wedstrijden spelen.” Terwijl we zitten te praten, worden de sportstoelen van het team opnieuw in elkaar gezet. Allemaal keurig in dezelfde kleuren geschilderd: oranje/wit. “Dat is net dat laatste zetje; nu komen de Spelen écht dichtbij.”