Marcel van de Veen

Zeilen

Naam: Marcel van de Veen
Geboortedatum: 3 oktober 1961
Woonplaats: Doorwerth
Werk: Fulltime sporter
Sport: Zeilen, Sonar
Prestaties: PS zilver (2004); WK goud (2010)
Eerdere deelname: Athene 2004

Gekwalificeerd tijdens: het wereldkampioenschap in Port Charlotte, Florida door een vijfde plaats in de Sonarklasse (februari 2012)

Wedstrijddata tijdens de Spelen:
- 1 september, 12.00 – 19.00 (2 races)
- 2 september, 12.00 – 19.00 (2 races)
- 3 september, 12.00 – 19.00 (2 races)
- 4 september, 12.00 – 19.00 (2 races)
- 5 september, 12.00 – 19.00 (2 races)
- 6 september, 12.00 – 19.00 (medal race)

Vijf jaar hadden Marcel van de Veen en zijn teamgenoten Udo Hessels en Mischa Rossen niet meer samen gezeild. In die vijf jaar hielden de mannen wel contact, maar de gedachte om de draad weer op te pakken, kwam niet bij ze op. Totdat ze hoorden dat het wereldkampioenschap van 2010 in Nederland (Medemblik) zou worden gehouden. Ze zouden puur voor de lol meedoen. Marcel van de Veen: “Of we als tweede, vierde of tiende zouden eindigen; het maakte niet uit. Het ging nergens om.”

Maar uiteindelijk verliep het WK veel beter dan verwacht. In eigen land werden Van de Veen en zijn teamgenoten wereldkampioen in de Sonarklasse. Daarmee zetten ze de eerste stap richting een nominatie voor de Paralympische Spelen. “In het begin was het wel een gek idee. Je bent er zo’n vijf jaar uit en dan zit je na een paar maanden training gelijk weer aan de top. Dan vraag je je toch af: heeft de concurrentie stilgestaan, of zijn wij zo goed? Inmiddels zijn we wel aan het idee gewend. Het WK in eigen land was voor de lol. Het ging vooraf nergens om voor ons. Maar ja, als we ergens voor gaan, dan gaan we voor de winst.”

Toch weer naar de Spelen
Na het WK in eigen land ging het idee om kwalificatie voor de Paralympische Spelen af te dwingen steeds meer spelen. Tijdens de Sail for Gold wedstrijd in Weymouth begin juni was het dan zo ver. Het Sonarteam nomineerde zich voor de Spelen. “Toen kwam de vraag: gaan we hier mee door? Je moet echt zeker weten dat je helemaal voor de Spelen wilt gaan. Je gaat weer een lang en zwaar traject in, waarvoor je veel dingen opzij moet zetten. Met zijn drieën hebben we er vrij snel voor gekozen om de uitdaging aan te gaan.”

Het aangaan van die uitdaging zorgde ervoor dat ook de zeiler uit Gelderland enkele offers moest brengen. Onder andere op het gebied van zijn werk. “Ik werkte in een zeilmakerij. Dat fysieke werk was niet te combineren met het zeilen. Ik kwam tijd tekort en daarnaast was het ook lichamelijk te zwaar. Mijn rechterarm raakte overbelast. Om te kunnen varen, had ik fysiotherapie nodig. Maar wat door de fysiotherapie weer goed ging, ging op het werk vaak door een verkeerde beweging weer mis.”
Motorongeluk
De zeiler moest een keuze maken tussen werk en zeilen. Hij koos voor het zeilen, maar ook nu heeft hij nog vaak last van zijn rechterarm. “Ik heb maar één arm. Die andere heb ik verloren bij een motorongeluk. Hierdoor moet ik in de boot alles met één arm doen. Het is redelijk zwaar en daardoor is mijn arm ook nog niet volledig hersteld. Op het water merk ik er niet zo heel veel van, maar na een wedstrijd heb ik wel vaak pijn. Dan voel ik wanneer ik er hard voor heb moeten werken.”

Voor het motorongeluk had Marcel van de Veen nog nooit gezeild. Via zijn vriendin kwam hij, een paar jaar na zijn ongeluk, in aanraking met het zeilen. Haar ouders hadden een zeilboot en al snel had Van der Veen er ook één. “In 1999 kwam ik bij het Paralympische zeilen terecht. Udo en Mischa waren toen, samen met een andere zeiler, in voorbereiding op de Spelen van Sydney. Ik zat in een ander, wat minder, team. Sydney verliep voor Udo en Mischa niet zoals ze hadden gewild, dus toen zijn ze even gestopt. Net toen ik wilde stoppen, omdat de resultaten uitbleven, wilden zij weer beginnen. Ze vroegen of ik het grootzeil bij hen in de boot wilde doen.”

Lachen, gieren en harde woorden
Daar hoefde hij niet zo lang over na te denken. Met zijn drieën zijn ze een goed team, maar over een antwoord op de vraag ‘waarom?’ moet van de Veen even nadenken. “De klik was er gelijk. We willen voor elkaar werken. Ik denk dat dat ons sterke punt is. We wijzen elkaar op onze goede kanten, maar ook op de mindere kanten. Het is vaak lachen en gieren, maar er vallen soms ook andere woorden. Maakt niet uit, dat is ook zo weer over. Alles wat we zeggen, doen we in het belang van het zeilen. Daar horen soms ook harde woorden bij.”

In september, op het water van Weymouth, willen de Sonarzeilers de kroon op hun comeback zetten. Op de Paralympische Spelen van 2012 gaan ze voor goud. “Het water van Weymouth is moeilijk te bevaren, maar we zijn goed voorbereid. We horen bij de vijf beste teams van de wereld. We kunnen al die boten verslaan. Natuurlijk moet je straks tijdens de Spelen een beetje geluk hebben, maar wij gaan, zoals altijd, voor goud!”