Robin Ammerlaan

Rolstoeltennis

Naam: Robin Ammerlaan
Geboortedatum: 26 februari 1968
Woonplaats: Soest
Werk: Fulltime sporter
Sport: Rolstoeltennis
Prestaties: PS goud dubbel (2000); PS goud (2004); PS zilver (2008)
Eerdere deelname: Sydney 2000, Athene 2004 en Beijing 2008

Gekwalificeerd door: een zesde plaats op de wereldranglijst per 21 mei 2012 (mei 2012)

Wedstrijddata tijdens de Spelen: 1 tot en met 8 september

Voor rolstoeltennisser Robin Ammerlaan was het geen verrassing dat hij naar de Paralympische Spelen zou gaan. Toen de kwalificatie-eisen bekend werden, konden de tickets eigenlijk al worden geboekt. “Ik zou op 21 mei in de top twaalf op de wereldranglijst moeten staan. Op het moment dat ik die kwalificatie-eis hoorde, stond ik tweede op de wereldranglijst en had ik net een paar goede resultaten neergezet. Ik wist dat als er zich geen gekke dingen zouden voordoen, ik er in Londen bij zou zijn.”

De Paralympische Spelen in Londen worden zijn vierde en tevens zijn laatste. “Ik word ouder en jongere jongens streven me voorbij. Dan sta ik een wedstrijd ontzettend goed te tennissen en verlies ik alsnog. Goed voor de sport, minder voor mij. Dus wordt Londen mijn laatste kunstje. Daarna wil ik wel mijn coaching diploma halen. Ik zou heel graag mijn kennis en ervaring willen overbrengen op de volgende generatie.”

Spini Bifida
Robin Ammerlaan is geboren met een open ruggetje, ook wel Spini Bifida genoemd. Vreemd is dat doktoren dat bij de geboorte van Ammerlaan niet wisten. Pas op zijn 27ste werd ontdekt dat hij met een open ruggetje geboren is. “Dat is wel vreemd. Zeker omdat ik al vanaf mijn dertiende klachten had. Ik heb verschillende onderzoeken gehad, heb vaak in het ziekenhuis gelegen, maar elke keer kreeg ik hetzelfde antwoord. Of, geen antwoord eigenlijk. Totdat een arts een röntgenfoto en een MRI-scan van mijn rug wilde maken.”

De arts maakte een scan en zag waar zij al bang voor was. Ammerlaan had al sinds zijn geboorte Spini Bifida. “Daarvoor hadden ze wel röntgenfoto’s en MRI-scans gemaakt, maar altijd van mijn benen. Het zou kunnen dat ik nog had kunnen lopen als ze het eerder hadden ontdekt. Maar ach, dat weet je nooit. Het leven dat ik nu leid, is helemaal niet verkeerd. Ik reis heel de wereld over. Kom in Japan, Australië, Amerika… Dat leven had ik, als ik nog valide was geweest, nooit gehad.”
De mentaliteit van een topsporter
Als jongetje was de man uit Den Haag ook al erg actief. Hij hield van sport en de mentaliteit van een topsporter heeft waarschijnlijk altijd al in hem gezeten. “Wat wij doen is echt topsport, anders kun je dit leven niet volhouden. Je moet een fulltime programma draaien. Doe je dat niet, dan kan je op de Spelen weinig bereiken. De motivatie en de drijfveer die topsporters hebben, is heel erg bijzonder.”

Zodra Ammerlaan hoorde dat hij nooit meer zou kunnen lopen, heeft hij gekeken naar wat hij nog wel zou kunnen. “Ik heb een week ‘gebaald’. Daarna heb ik de draad weer opgepakt en gekeken naar wat ik nog wel kon. En dat bleek heel veel te zijn. Eigenlijk alles. Behalve een lamp verwisselen. Maar ja, dat vind ik eerlijk gezegd ook helemaal niet erg.”

Goud, goud, zilver en…
In juli 1997 begon hij met rolstoeltennis en vanaf dat moment ging het erg snel. Wat later speelde hij zijn eerste internationale toernooi en in 1999 won hij zijn eerste Masters titel. “In 2000 won ik de Paralympische titel in het dubbelspel, samen met Rick Molier. Dat was een beleving. Ik won ineens de Paralympische Spelen, werd gehuldigd, mocht de koningin ontmoeten. Dat was speciaal.”

Vier jaar later deed Ammerlaan het kunstje nog eens over in het enkelspel. “Dat was ook bijzonder. Ik speelde toen in zo’n flow. Ik weet alleen nog het matchpoint en ook alleen doordat ik dat punt nog verschillende keren op tv heb teruggezien. Eigenlijk heel gek. Normaal maak ik alles heel erg bewust mee. Nu was ik zo gefocust. Ik had een goed team om me heen, alles was optimaal geregeld en ik hoefde me nergens druk over te maken.”

Ook op de Paralympische Spelen van Beijing won Robin Ammerlaan een medaille. Een zilveren en dus is de enige kleur die nog ontbreekt: brons. “Ik vind het niet erg als die kleur er straks bij komt. De kansen op een medaille liggen voor mij in het dubbelspel, samen met Ronald Vink. Als we goud kunnen pakken grijpen we hem, maar als we er alles aan gedaan hebben, dan maakt de kleur uiteindelijk niet uit.”

Volg Robin Ammerlaan via:

Site: www.robinammerlaan.nl