Suzan Verduijn

Atletiek

Naam: Suzan Verduijn
Geboortedatum: 28 oktober 1983
Woonplaats: Amsterdam
Werk: Fulltime sporter
Sport: Atletiek
Prestaties: EK goud verspringen (2012); EK zilver 200m (2012)

Gekwalificeerd tijdens: de Bayern International in Leverkussen voor het verspringen met 5.03m (juli 2012)

Wedstrijddata tijdens de Spelen: 
- 1 september, 20.33, series (100m)
- 2 september, 11.11, finale (verspringen) 
- 2 september, 22.32, finale (100m)
- 5 september, 12.03, series (200m)
- 6 september, 21.38, finale (200m)

Een makkie wil ze haar kwalificatie voor de Paralympische Spelen niet noemen, maar dat verspringster Suzan Verduijn zich zonder al te veel problemen kwalificeerde, moet toch worden erkend. Op het wereldkampioenschap in Christchurch sprong ze 4.80, waarmee ze een nominatie binnensleepte. De nominatie omzetten in een kwalificatie was daarna slechts een koud kunstje. “Ik moest nog een keer over de 4.30 meter heen springen. Dat is een stuk makkelijker als je al eens 4.80 hebt gesprongen.”

Toch was het nog niet helemaal zeker of Verduijn naar de Spelen mocht. Door de vele kwalificaties in het Nederlandse kamp was interne selectie noodzakelijk. “Dat was op zich wel spannend, maar ik wist ook dat ik een goede kans maakte. Mijn sprongen waren het hele seizoen goed, maar het is natuurlijk best raar als je ineens tegen je teamgenoten moet strijden. Het was geen haat en nijd tijdens de trainingen, maar je voelde wel enige spanning. Bij het verlossende woord in juli was ik toch wel opgelucht. Het is tenslotte pas zeker dat je gaat als je het hoort van de bondscoach.”

“Ik kon zelfs geen sokken aan”
Suzan Verduijn struikelde op elfjarige leeftijd over haar buurjongen. Ze verstuikte haar enkel en leidde tot posttraumatische dystrofie. “Bij het ontstekingsproces in de pijn blijven hangen en dat is bij mij op hol geslagen. Ik had zoveel pijn. Ik kon niet lopen, je mocht mijn voet niet aanraken, ik kon zelfs geen sokken aan. Ik ging achtenhalf jaar van het ene ziekenhuisbezoek naar het andere. Op een gegeven moment zeiden ze: 'we hebben nu alles geprobeerd. Wij weten het ook niet. Ga maar naar huis.’ Ik was achttien jaar en dacht: wat nu?”

Ze besloot om haar been te laten amputeren. Een beslissing met een keerzijde, want het zou kunnen zijn dat de pijn zich naar haar stomp zou verplaatsen. “Gelukkig is dat niet het geval geweest. Ik heb alleen nog wel last van fantoompijn, dat is pijn in het gedeelte wat er niet meer is, maar daar slik ik medicijnen voor. Sinds mijn amputatie is het eigenlijk alleen maar bergopwaarts gegaan. De pijn die ik nu heb, beperkt me niet meer.”
Een verslaving genoemd: blades
In 2005 stond ze voor het eerst op een atletiekbaan. Haar instrumentmaker wees haar op een introductiedag bij de atletiekclub in Hoorn. “Ik had nog nooit gesport en dacht: als ik kan rennen, dan kan ik bijna elke sport gaan doen. Maar eigenlijk vond ik atletiek vanaf het begin af aan zo leuk, dat ik nooit meer ben gestopt. Na een half jaar kreeg ik mijn eerste sportprothese, gemaakt van een oude voet van Marije Smits. Toen ik daar voor het eerst op rende, dat was zo gaaf! Zó verslavend. En van daar uit is het balletje steeds verder gaan rollen. Van één keer trainen in de week naar twee keer, een keer een wedstrijdje doen, vragen of je toch niet drie keer in de week kan trainen…”

Investeren om beter te worden
De wil om beter te worden is groot bij de verspringster. In 2008 miste ze door blessures de Paralympische Spelen van Beijing, maar die Spelen zorgden er wel voor dat ze er alles aan ging doen om de Spelen van 2012 wel te halen. “Dat was best heftig en hard werken. Ik zette mijn studie 'on hold' om me volledig te kunnen richten op de sport. Ik ging vaak om half acht de deur uit en kwam pas om elf uur ’s avonds weer terug. ’s Morgens naar de sportschool, dan naar werk en ’s avonds naar Hoorn om te trainen en weer terug naar Amsterdam. Als ik daar nu op terugkijk, dan is dat echt gekkenwerk geweest.”

Dat gekkenwerk zorgde er wel voor dat ze in 2009 bij de nationale selectie onder leiding van een nieuwe bondscoach kon aansluiten. Bij de nationale selectie vond ze aansluiting en kon ze zich verder ontwikkelen. Op haar eerste Paralympische Spelen komt ze uit op de 200 meter en het verspringen. Bij het verspringen staat Verduijn nu tweede op de wereldranglijst in haar klasse. In Londen worden echter twee klasses samengevoegd. “De gesprongen afstand wordt dan omgezet naar een aantal punten. Ik heb geen idee op welke plaats ik sta als je de klasses met elkaar combineert. Mijn doel is om boven mezelf uit te stijgen. Verder te springen dan ik ooit heb gedaan. Als dat dan resulteert in een medaille, dan ben ik heel blij. Draai ik een superwedstrijd en blijkt het niet genoeg te zijn voor medaille, dan kan ik daar denk ik wel tevreden mee zijn.”

Volg Suzan Verduijn via:

Twitter: @suusverd
Facebook: facebook.com/suzanverduijn
Site: www.suzanverduijn.nl